ناآگاهانه وتعصب منفور حاكم بود و مكتب‌هاى فكرى كه رهبران و پيشوايان بزرگ بانى آن بودند ، به‌احزابى تبديل شدند كه گاهى با به‌كارگيرى سلاح‌تكفير و گاهى ديگر بافتنه‌انگيزى در محافل اجتماعى ، هر يك از طريق تروريسم ، ديگرى را از صحنه به‌در مىكردند . كتابهاى حجت الاسلام ابوحامد غزالى همانند كتابهاى شيخ الاسلام ، ابن‌تيميه ، هر دو مغزهاى تاريخ انديشهء اسلامى - به‌دست علماى مسلمان به‌آتش كشيده شد . البته غزالى اشعرى است و به سوى تصوف مىگرايد ولى ابن تيميه به‌سوى سلفىگرى گرايش دارد ، و اين واكنش در قبال هر دو نشان مىدهد كه تروريسم بر ضد طرف خاصى ، جهت داده نشده ، بلكه بر ضد سازندگى ! است . وقتى كتاب احياء علوم الدين را آتش مىزدند ، كتاب را بدعتى مخالف با سنت دانستند ! در برهه‌هايى ديگر ، كار برخى شافعيان متعصب بدانجا رسيد كه وقتى از يك شافعى پرسيدند : حكم غذايى كه يك قطره شراب در آن افتاده باشد چيست ؟ او در پاسخ گفت : براى يك سگ يا يك حنفى ؟ و آنگاه كه از يك حنفى متعصب پرسيدند : آيا براى يك حنفى جايز است كه با يك دختر شافعى ازدواج كند ؟ پاسخ داد : جايز نيست ؛ زيرا ايمان آن زن مورد ترديد است ! و ديگرى گفت : با قياس بر اهل كتاب ، ازدواج با او جايز نيست ! . . . شيخ محمد غزالى از علماى مصرى معروف و معاصر - در يكى از كتابهاى خود نقل مىكند كه وى روزگارى را ديده است كه وقتى وارد مسجد مىشد ، چهار نماز جداگانه ، طبق مذاهب چهارگانه برگزار